özlerim ben de

insan özlüyor sevdiğini rüyalarda buluşsa bile... sıkılıyor bi zaman sonra ne kadar eğlenceli olsa da. biriciğisiz yapmak istemiyor, bozmak istemiyor. ne kaçmak ne koşmak ne hoplamak ne oturmak istiyor. özlüyor özlüyor duvarlara tırmanıyor insan yine de özlemi geçmiyor. sevmesem özlemem özlemimin tadını çıkarıyorum, onu derecelendiriyorum, o beni bitirirken ben onunla alay ediyorum; o böyledir o şöyledir diye konuşuyorum konuşuyorum, özleme laf atıyorum. bana mısın demiyor gittikçe büyüyor üstüme geliyor kör ediyor, sevdiceğimi göstermiyor. Oysa istanbul ankara 6 saat, yollar gittikçe kısalıyor. uzun bir ayrılık sonunda ona dokunabileceğimi bildiğimden onun orda beni beklediğini kendi özlemini benimkiyle çakıştırmak istediğini biliyorum. çarpışan özlemlerimiz fizik kuralları gereği (ki konusu itme momentumdur) aynı hacimde ve aynı kütlede olduklarından eşit hızla birbirimize koştuğumuzdan oldukları yerde kalıcaklar içimizde potansiyelleri kinetiğe dönüşücek, bizi bulutların üzerine çıkarıcaklar. yine sevicez yine sevicez bu sefer hiç gitmiycez.